Alles is vol!

Vandaag belde iemand van het Leger des Heils in Dordrecht. Er was een jongen aan komen lopen, die uit het Asielzoekerscentrum Gorinchem was gezet omdat hij uitgeprocedeerd was. Volgens de informatie op de website van Stichting LOS zou het Leger des Heils in Dordrecht opvang kunnen bieden, maar de betrokken medewerker was hier niet van op de hoogte. ‘Nee, het Leger des Heils vangt soms wel eens mensen op die nog ‘rechtmatig’ in Nederland zijn. Maar uitgeprocedeerden vallen daar helaas niet onder. Dus sorry, we moeten hem wegsturen, mevrouw’.

Vanuit de Nederlandse Asielzoekerscentra worden dagelijks mensen op straat gezet. Bezorgde vrienden en hulpverleners bellen regelmatig met Stichting LOS met de vraag om onderdak. Er staat een lijst met hulporganisaties op onze website, maar die is niet landelijk dekkend. Als uitgeprocedeerde asielzoekers in een AZC in Zeeland wonen, of in Limburg, of in Friesland, dan is er geen organisatie in de buurt waar wij ze naar toe kunnen verwijzen. En ook al is er wél een organisatie in de buurt, dan nog is het maar de vraag of die organisatie plaats heeft, en of de hulpvrager onder de criteria valt. Vaak kunnen we nergens naar verwijzen.

Telefonisch is het makkelijk om ‘nee’ te zeggen. Het is verleidelijk om afstand te houden: ‘Het is niet ons probleem, hij moet zelf maar wat zoeken, in zijn eigen netwerk…’ Maar waren we niet juist opgericht om de hulp aan ongedocumenteerden toegankelijk te maken?

Alles is vol – maar daar mogen we eigenlijk geen genoegen mee nemen.

Advertenties

Prooi voor mensenhandelaars?

‘Het is nog zo’n puber, die Servische jongen die we nu in huis hebben’, zegt een Amsterdamse vrouw die belt met Stichting LOS. ‘Hij slaapt de hele dag, en ’s nachts is hij op pad. Hij sluit zich af voor ons. Wat kunnen we doen?’

Haar verzuchting gaat over een Servische jongen die op zijn 18de door zijn ouders op straat gezet was. Hij moest het zelf maar rooien. Homo en gehandicapt, dat is niet de beste combinatie. Op de bonnefooi is hij naar Europa getrokken, in de hoop op een betere toekomst. Nu gaat hij zwervend door Europa, steeds op zoek naar mensen waar hij even mag slapen. Meestal oudere mannen, die hij via Grindr vindt, of via zijn nachtelijke uitstapjes langs homo-bars. Dan heeft hij weer even onderdak, tot ze genoeg van hem hebben.

red-umbrella-94328

Nu geniet hij dus tijdelijk van een bed bij een Nederlands gezin. Die willen hem niet gebruiken. Maar hoe kunnen ze hem helpen? Asiel zal hij niet krijgen, want Servie is een ‘veilig herkomstland’. ‘Veilig’, zo voelt het daar niet voor hem. In Nederland komt hij ook niet verder: studeren mag niet zonder verblijfsvergunning, en werken ook niet natuurlijk. Het is geen hoopvol perspectief.

Het Nederlandse gezin zal hem niet voor altijd op gaan vangen. De Amsterdamse BBB-opvang voor mensen zonder verblijfsvergunning is vol. Dus zal hij weer terugvallen op zijn oude gewoonten. Tot nu toe viel hij nog niet in handen van mensenhandelaren. Maar dat risico is groot, natuurlijk. Als het zo ver komt, heeft hij recht op bescherming. Dan kan hij terecht bij de officiële opvang en krijgt hij hulp om zijn leven op te bouwen. Je zou hem gunnen dat het niet zo ver hoeft te komen.

(NB: de personen op de foto zijn niet de personen uit het verhaal)

Geen recht op toeslagen bij gezinslid zonder vergunning

‘Hoe moeten we het zonder toeslagen redden?’. Meneer B is Burundees en woont al bijna 20 jaar in Nederland. Hij heeft veel medische klachten en kan daarom niet aan het werk komen. Eigenlijk komt hij de deur bijna niet meer uit. Van zijn bijstandsuitkering komt hij net rond. Maar nu woont mevrouw A bij hem, een asielzoekster die hij vijf jaar geleden heeft leren kennen. Samen kregen ze drie kinderen. Met de kinderen is hij erg gelukkig, het verzacht zijn eenzaamheid en isolement.

african family

Helaas verloor zijn partner enkele maanden geleden haar asielprocedure. Daarmee verliest zij ook haar recht op de uitkering van het COA. En nog erger, meneer B verliest zijn recht op toeslagen, zoals huurtoeslag, zorgtoeslag en kindertoeslag. De toeslagen die hij eerder kreeg, worden zelfs met terugwerkende kracht gekort, vanaf de datum dat het rechtmatig verblijf van zijn partner is beëindigd. Hij moet nu dus duizenden euro’s terugbetalen aan de belastingdienst. En hij zal bovendien in de toekomst met veel minder geld moeten rondkomen. Hoe moet hij nu voor zijn vrouw en kinderen zorgen? Moet hij zijn vrouw wegsturen? Moet hij zelf na 20 jaar weer naar Burundi verhuizen? Hoe kan hij daar voor zijn kinderen zorgen? Zullen zij wel een goede toekomst hebben in Burundi?

Helaas heeft de Raad van State goedgekeurd dat toeslagen met terugwerkende kracht worden gekort als een gezinslid met terugwerkende kracht zijn/ haar vergunning verliest. Huishoudens met een gezinslid zonder verblijfsrecht houden daardoor nauwelijks meer voldoende geld over om te overleven. Als ouders ervoor kiezen om tóch samen in Nederland voor hun kinderen te blijven zorgen, zullen deze legale kinderen noodgedwongen moeten leven in armoede.

(NB: de personen op de foto zijn niet de personen uit het verhaal)